Ἅγιος Νικηφόρος ὁ Μάρτυρας (9 Φεβρουαρίου)
O Ἅγιος Νικηφόρος ἔζησε στά χρόνια τῶν αὐτοκρατόρων Βαλεριανοῦ (253 – 259 μ.Χ.) καί Γαληίνου (259 – 268 μ.Χ.) καί καταγόταν ἀπό τήν Ἀντιόχεια.
Δυστυχῶς, ἕνας ἀπό τούς ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιόχειας, πού ὀνομαζόταν Σαπρίκιος, ἔθρεψε στήν ψυχή του ἀνεξήγητο μίσος κατά τοῦ Ἁγίου, ὁ ὁποῖος ὅμως ἐνέμενε στήν ταπεινοφροσύνη. Ἡ ἀποστροφή τοῦ ἱερέως Σαπρικίου τόν λυποῦσε χωρίς νά τόν παροργίζει. Καί προσευχόταν μέ ὅλη του τήν καρδιά πρός τόν Θεό, γιά νά μαλακώσει ἡ σκληρότητα τοῦ ἀδελφοῦ του.
Ὅταν τό ἔτος 257 μ.Χ. ξέσπασε μεγάλος διωγμός κατά τῶν Χριστιανῶν, συνελήφθησαν πολλοί μεταξύ τῶν ὁποίων καί ὁ Σαπρίκιος. Μόλις ὁ Ἅγιος πληροφορήθηκε τό γεγονός, ἔτρεξε κοντά του καί παρακάλεσε τόν Σαπρίκιο νά τοῦ δώσει τόν ἀσπασμό καί τήν εὐλογία του. Ὁ Σαπρίκιος τόν κοίταξε περιφρονητικά καί ἀρνήθηκε, λησμονώντας ὅτι ἡ πίστη χωρίς τήν ἀγάπη δέν ὠφελεῖ. Καί ὅμως ὁ Ἅγιος Νικηφόρος δέν ἀπελπίσθηκε.
Καί ὅταν εἶδε τόν Σαπρίκιο νά ὑποφέρει μέ καρτερία τούς βασανισμούς, ζήτησε ἀκόμη περισσότερο τήν συνδιαλλαγή μέ αὐτόν, πού ἔφερε στό σῶμά του τά στίγματα τοῦ Χριστοῦ. Τόν πλησιάζει καί πάλι, ἀσπάζεται τίς πληγές του καί τόν ἱκετεύει νά τόν συγχωρήσει.
Ὁ Σαπρίκιος καί κατ’ αὐτήν ἀκόμη τήν ὥρα τοῦ μαρτυρίου ἀπέκρουε ἀπό τήν καρδιά του τήν ἀγάπη καί τήν ταπείνωση. Ἡ ἀγάπη εἶχε φονευθεῖ ἐντός του. Γι’ αὐτό καί ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ τόν ἐγκατέλειψε. Λίγο πρίν τήν ὥρα τοῦ ἀποκεφαλισμοῦ δειλιάζει καί προχωρεῖ στά ἔσχατα τῆς ἀπώλειας. Ἀρνεῖται τόν Χριστό καί ζητᾶ νά θυσιάσει στά εἴδωλα. Ἡ ψυχή τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου πλημμύρισε ἀπό θλίψη καί ἀμέσως ἄρχισε νά παρακαλεῖ τόν Σαπρίκιο νά ἀναλάβει τήν γενναιότητά του. Ἡ παράκληση τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου χαρακτηρίσθηκε ἀπό τόν εἰδωλολάτρη ἔπαρχο ὡς ὁμολογία Χριστοῦ.
Ἔτσι διέταξε νά ἀποκόψουν τήν τίμια κεφαλή τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου, ὁ ὁποῖος μετέβη στά οὐράνια σκηνώματα, συγκοινωνός καί κληρονόμος τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
Ἅγιοι Μάρκελλος καὶ Παγκράτιος ὁ Ἱερομάρτυρας (9 Φεβρουαρίου)
Oἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Μάρκελλος καί Παγκράτιος ἔζησαν κατά τόν 1ο αἰῶνα μ.Χ., κατάγονταν ἀπό τήν Ἀντιόχεια καί ὑπῆρξαν μαθητές τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου.
Ὁ Ἅγιος Μάρκελλος ἦταν προηγουμένως ὀπαδός τοῦ Σίμωνος τοῦ Μάγου, ᾖλθε ὅμως στήν ἀληθινή πίστη διά τῆς διδασκαλίας καί τῶν θαυμάτων τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, τόν ὁποῖο ἀπό τότε ἀκολούθησε στίς ἱεραποστολικές του περιοδεῖες. Ὁ Ἅγιος Μάρκελλος χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως τῶν Συρακουσῶν Σικελίας καί, ἀφοῦ ὁδήγησε στήν πίστη τοῦ Χριστοῦ πολλούς εἰδωλολάτρες, κοιμήθηκε μέ εἰρήνη.
Ὁ Ἅγιος Παγκράτιος ἐπισκέφθηκε μέ τόν πατέρα του, Ἅγιο Μάρκελλο, τά Ἱεροσόλυμα καί βαπτίσθηκε ἐκεῖ σέ νεαρή ἡλικία. Ἀκολούθησε καί αὐτός τόν Ἀπόστολο Πέτρο στήν Ἀντιόχεια καί ἀπό ἐκεῖ στήν Κιλικία, ὅπου συνάντησε τόν Ἀπόστολο Παῦλο καί χειροτονήθηκε ἀπό αὐτόν Ἐπίσκοπος Ταυρομενίου τῆς Σικελίας. Ἐκεῖ ὁ Ἅγιος κήρυττε μέ ἐνθουσιασμό στά πλήθη τῶν εἰδωλολατρῶν τό Εὐαγγέλιο τῆς Ἐκκλησίας καί ὁδήγησε στόν Χριστό τόν ἡγεμόνα τοῦ τόπου Βονιφάτιο. Ὅμως οἱ Ἰουδαῖοι καί οἱ ἐθνικοί τῆς Σικελίας τόν συνέλαβαν, τόν κρέμασαν καί τόν ἔκαψαν ζωντανό. Ἔτσι, ὁ Ἅγιος Παγκράτιος ἔλαβε τό στέφανο τοῦ μαρτυρίου καί τῆς δόξας. Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τήν μνήμη του καί στίς 9 Ἰουλίου.
Ἅγιος Φιλάγριος Ἐπίσκοπος Κύπρου (9 Φεβρουαρίου)
O Ἅγιος Φιλάγριος ἔζησε κατά τόν 1ο αἰῶνα μ.Χ. καί ὑπῆρξε μαθητής τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου. Χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος καί ἀρχιεράτευσε στήν Κύπρο. Ἐκεῖ, ἀφοῦ δίδαξε στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ὁδήγησε πολλούς ἐθνικούς στήν πίστη τοῦ Χριστοῦ καί ὑπέμεινε πολλές διώξεις ὑπέρ τῆς ἀληθοῦς πίστεως. Στόν κώδικα τῆς Πετρουπόλεως ἀναγράφεται: «Φιλαγρίου ἐπισκόπου Κύπρου τοῦ εἰς Κούριν». Ἴσως νά ἦταν Ἐπίσκοπος Κουρέων τῆς Κύπρου. Ὡς Ἐπίσκοπο Κύπρου τιμᾶ τόν Ἅγιο καί ἡ Μητρόπολη Λεμεσοῦ. Ὅμως κατά τόν Ἀρχιμανδρίτη Κυπριανό ὁ Ἅγιος Φιλάγριος ὑπῆρξε Ἐπίσκοπος Σόλων. Ὁ Λεόντιος Μαχαιρᾶς στό Χρονικόν του (15ος αἰῶνας μ.Χ.) τόν θεωρεῖ Ἐπίσκοπο Πάφου.
Ὁ Ἅγιος, ἀφοῦ ὑπέμεινε πολλούς πειρασμούς ἀπό τούς δαίμονες καί ἀπό τούς πονηρούς καί ἄπιστους ἀνθρώπους πού δέν σέβονταν τόν Κύριο, εὐχαριστώντας τόν Θεό μέχρι τήν τελευταία του ἀναπνοή, κοιμήθηκε ὁσίως μέ εἰρήνη στήν Σολέα τῆς Κύπρου.
Ὅσιος Ρωμανὸς τοῦ Κίλικος (9 Φεβρουαρίου)
O Ὅσιος Ρωμανός καταγόταν ἀπό τήν πόλη Ρωσό τῆς Κιλικίας, ἀλλά διῆλθε τόν βίο τῶν εὐσεβῶν ἀγώνων του στήν Ἀντιόχεια. Ἐκεῖ, στούς πρόποδες ἑνός βουνοῦ, ἔκτισε μικρό κελί, στό ὁποῖο ἀσκήτευε. Γιά τήν ὁσιότητα τοῦ βίου του, ὁ Θεός τοῦ ἔδωσε πλούσια τήν Χάρη του καί τόν τίμησε μέ τήν δύναμη τῆς θαυματουργίας. Ἡ φήμη τῆς ἁγιότητάς του ἔφερε πρός αὐτόν πλήθη πιστῶν, πού ζητοῦσαν τήν εὐχή καί τήν εὐλογία του. Ἔτσι πολλές φορές ὁ Ὅσιος θεράπευε πολλούς πού ἔπασχαν ἀπό βαριές ἀσθένειες καί μέ τήν προσευχή του ἀπέκτησαν παιδιά πολλές στεῖρες γυναῖκες.
Τό χάρισμα τῆς θαυματουργίας, μέ τό ὁποῖο τόν προίκισε ὁ Θεός, δέν τόν ὁδήγησε ποτέ στήν ὑπερηφάνεια. Ἀντίθετα μάλιστα. Συχνά ὁ Ἅγιος ἐπαναλάμβανε τόν λόγο τοῦ Εὐαγγελίου, πού ἀναφέρει ὅτι ἐκεῖνος πού νομίζει ὅτι στέκεται, ὀφείλει νά προσέχει νά μήν πέσει. Καί ἔλεγε, ἐπίσης, ὅτι τό σπουδαῖο δέν εἶναι νά κάνεις θαύματα, ἀλλά νά ἐργάζεσαι τήν δικαιοσύνη καί νά φυλάττεις τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ.
Ἔτσι, ἀφοῦ ἔζησε ὁ Ὅσιος Ρωμανός, κοιμήθηκε μέ εἰρήνη.